Po długich przygotowaniach nadszedł w końcu pamiętny 20 stycznia 1951 roku, kiedy to w budynku w Strzelnicy (dzisiejsze BCK - JK) odbyła się wspólna, uroczysta sesja, będąca przysłowiową kropką na i zjednoczenia Bielska i Białej. Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Bielsku zarządziło w związku z uroczystością obowiązkowe udekorowanie wszystkich domów obowiązujące do 22 stycznia. Po sesji zaplanowano złożenie kwiatów pod pomnikiem bohaterów radzieckich poległych w walce o oswobodzenie obu miast.
W prezydium sesji w Strzelnicy zasiedli dr Tadeusz Karolini i Jan Grajcarek. Pracownicy i radni obu miast stanowili grupę 120 osób, dołączyły do nich delegacje rad zakładowych, przedsiębiorstw oraz delegacje szkolne i sportowe w liczbie 380 osób.
Po hymnie państwowym sesję rozpoczął Bolesław Jaszczuk, przewodniczący Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach.
W pierwszych słowach swojego przemówienia zwrócił uwagę na ważność tego dnia jako chwili historycznej i przełomowej w dziejach tych dwóch miast połączonych w jedno miasto Bielsko-Biała. Od chwili tej winien zaniknąć antagonizm między ludnością jednego miasta, a drugiego, co ujemnie oddziaływało na całokształt gospodarki. (...) Obywatel Przewodniczący W.R.N wspomniał nadto jak długo walczyła ludność obu miast o złączenie się, jak długo trwały pertraktacje i spory w tym przedmiocie, a tylko śmiało rzec można przez rząd sanacyjny, przez jednostki kapitalistyczne, którym zależało na tem, aby wyniki z pracy robotników, dochody i bogactwo zostawały w ich rękach. (...) Na połączeniu tym zyska przede wszystkim klasa robotnicza ponieważ teraz będzie łatwiej rozwiązywać zagadnienie kulturalne, oświatowe, mieszkaniowe.
Słowa te spotkały się z głośnymi oklaskami.
Trybuna Robotnicza zamieściła duży artykuł na ten temat pt. Nowe 60-tysięczne miasto przemysłowe Bielsko-Biała uroczyście włączone do woj. Katowickiego. W relacji czytamy:
Dzień 20 stycznia 1951 roku, w którym nastąpiło uroczyste połączenie Bielska i Białej Krakowskiej, przeszedł w wyjątkowo uroczystym nastroju. Przyczyniła się do tego obecność przedstawicieli Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z Katowic w osobach przewodniczącego Prezydium tow. Jaszczuka i zastępcy płk. Ziętka.
Przedstawiciele Prezydium katowickiej Woj. RN wzięli udział w otwarciu mostu na Białce, który symbolicznie połączył Bielsko i Białą, a w przyszłości będzie służył jako punkt węzłowy ruchu tramwajowego. Tędy bowiem zostanie przeprowadzona na drugą stronę Białki pierwsza linia tramwajowa MZK na terenie zaniedbanej pod tym względem komunikacyjnym dawnej Białej Kr.
Przewodniczący Prezydium Woj. RN tow. Jaszczuk otworzył popołudniową nadzwyczajną sesję członków Miejskich Rad Narodowych Bielska i Białej Kr., w czasie której dokonano wyborów nowych władz miejskich połączonych miast. Na sesji tej ustalono urzędowe brzmienie nowego 60-tysięcznego miasta województwa katowickiego, które odtąd nazywać się będzie Bielsko-Biała. Bielsko-Biała tworzyć będzie odrębny powiat miejski.
Nowo wybrana Miejska Rada Narodowa Bielska-Białej reprezentuje szeroki wachlarz polityczny i społeczny grupując aktywistów partyjnych, związkowych i społecznych obu połączonych miast. W MRN zasiada z ramienia PZPR 10 radnych, SD –4, ZSL – 3, PRZZ –19, ZMP –4, LK – 2, a następnie po jednym przedstawicielu z takich masowych organizacji jak Związek Bojowników o Wolność i Demokrację, Liga Lotnicza, Tow. Przyjaciół Dzieci, Tow. Przyjaźni Pol-Radzieckiej, Liga Morska i Z SCH. Ogółem zasiada w MRN 48 radnych.
Komentatorzy życia w stalinowskiej Polsce podkreślają, że ówczesna demokracja nie miała jednak nic wspólnego z wolą ludu. Normalnie w takich okolicznościach zostałyby rozpisane wybory do władz nowego miasta, jednak ówczesne elity postanowiły nie zostawiać tej jakże ważnej kwestii ludowi, lecz podzielić się władzą. I tak na dobrą sprawę o kształcie nowej wspólnej Miejskiej Rady Narodowej zadecydowała narada partii politycznych i organizacji masowych, która odbyła się 10 stycznia. Tam ustalono, że nowych radnych będzie 48.
Z ramienia PZPR weszli do MRN Franciszek Niedziółka, Ludwik Czaderna, Stanisław Kruczek, Władysław Skrzela, Stanisław Klimczak, Rudolf, Pławecki, Anastazja Handzlik, Jan Bajerski, Władysław Gąsior;
ze Stronnictwa Demokratycznego: Jan Serafin, Kazimierz Kopczyński, Maria Perlik, Józef Szpyra;
Stronnictwo Ludowe reprezentowali Marian Gołębiowski, Andrzej Sidzina, Tomasz Zawada;
Powiatową Radę Związków Zawodowych: Jerzy Niemiec, Władysław Maślanka, Władysław Kierpiec, Maria Cykman, Antoni Łącki, Anna Kaps, Stanisława Konior, Michał Adamus, Julian Worek, Anna Łazarowicz, Piotr Niedzielski, Józef Pietraszko, Stanisław Szal, Andrzej Szubert, Franciszka Kwaśna, Stefania Staszowska, Jan Walczak, Jan Kozak, Jan Jurasz;
Ligę Kobiet: Rozalia Porębska, Anna Kuczewska;
z ramienia ZMP do MRN weszli: Władysław Gradek, Ferdynad Martynowicz, Edmund Nowak, Stanisław Pietraszko;
Związek Bojowników o Wolność i Demokracje reprezentował Leon Lifsches, Ligę Lotniczą Włodzimierz Humen, Towarzystwo Przyjaciół Dzieci Jan Warzecha, Towarzystwo Przyjaźni Polsko Radzieckiej Józef Płonka, Ligę Morską Jan Zając, Związek Samopomocy Chłopskiej Władysław Drożdż.
Trybuna Robotnicza pisała:
Po złożeniu ślubowania na ręce przewodniczącego Woj. R.N. dokonali wyboru Prezydium Miejskiej Rady Narodowej Bielska-Białej. Wynik wyborów, ogłoszony przez przewodniczącego komisji skrutacyjnej, tow. Klimczaka, przyniósł w rezultacie poważny sukces polityczny przyłączonej do Bielska Białej Kr. ponieważ jej przedstawiciele zyskali w Prezydium nowej MRN trzy miejsca. Przewodniczącym MRN Bielska-Białej został wybrany tow. Franciszek Niedziółka, zastępcą przewodniczącego tow. Władysław Gąsior, sekretarzem tow. Ludwik Czaderna, a członkami Prezydium MRN: ob. dr Tadeusz Karolini i Jan Grajcarek.
Po wyborze nowy przewodniczący Franciszek Niedziółka wyraził nadzieję, że społeczeństwo naszego nowego miasta w zrozumieniu potrzeb Rządu Ludowego i klasy robotniczej jeszcze większy wzmoże wysiłek nad realizacją planu 6-letniego, planu budowy socjalizmu i pokoju na świecie.
W ślad za tymi słowy zostały złożone zobowiązania, które zapisano w protokole.
Społeczeństwo byłego miasta Białej z wielkim uznaniem wita ten nowy dorobek socjalistycznej, pokojowej polityki naszego Rządu. Ufajmy, że oba te miasta, których struktura gospodarcza z natury swej jest jednolita, złączone w jeden organizm realizować będą jeszcze lepiej niż dotychczas szczytne zadania Planu 6-letniego, idąc wspólnie ramię przy ramieniu pod kierownictwem Partii i jednego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej ku szczęściu mas pracujących, ku lepszym promiennym dniom, którym na imię Socjalizm.
Podobne w duchu deklaracje złożyli sportowcy zrzeszeni w szeregach Związkowego Klubu Sportowego Stal. Po odśpiewaniu Międzynarodówki udano się pod pomnik Wdzięczności Armii Czerwonej, gdzie złożono wieńce.
Przytoczona powyżej relacja prasowa była obszerna, jednak uwadze wnikliwego Czytelnika na pewno nie uszło, że wbrew szumnym zapowiedziom z okazji połączenia oddano tylko jeden most, a nie, jak zapowiadano, dwa.
Ciekawie się też potoczyła sprawa szeroko anonsowanej budowy nowej nitki tramwajowej do Białej. Nowa linia tramwajowa o długości 2,9 kilometra powstała jeszcze w tym samym roku, ale nie w Białej, tylko w Bielsku. Linia nr 2 szła wzdłuż ulicy Piastowskiej i łączyła dworzec kolejowy z Hulanką, szerzej napiszemy o niej w kolejnym odcinku.
W prasie centralnej niestety pojawia się tylko raz jeden niewielka trzyzdaniowa notka wspominająca o połączeniu Bielska i Białej. Informację taką zamieszcza Trybuna Ludu nr 23 z 23 stycznia 1951 r. na stronie drugiej.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz