piątek, 22 stycznia 2021

Bielsko-Biała ma wspólnych 70 lat cz. 7 Styczeń 1951

 


Echa wielkiej polityki

Patrząc na styczeń 1951 roku w Bielsk-Białej, trudno nie zauważyć, dwóch wielkich odniesień do bieżącej polityki. Tej światowej, co do której zdaniem partii prawie, że obowiązkiem ludu pracującego było się ustosunkować. Nie chodzi tu o 27 rocznice śmierci Włodzimierza Lenina, bowiem o odpowiednią oprawę tego święta zadbał już tow. Obara kierownik wydziału kulturalno-oświatowego przy Komitecie Miejskim PZPR. Jak również tylko na marginesie wspominamy cały szereg masówek zorganizowanych przez młodzież bielską protestującą przeciwko skazaniu na śmierć 17 bojowników o wolność ludu indyjskiego. Patrząc przez pryzmat natężenia informacji prasowych można dojść do wniosku, że w stolicy Podbeskidzia ludzie żyją dwoma kwestiami, walką z kościołem, a dokładniej episkopatem i wojną na półwyspie koreańskim.

Zbrodnicza działalność Watykanu

Co rusz pojawiają się potępiające kościół apele ze strony czynników partyjnych, one jednak nie są niczym dziwnym. Ciekawym natomiast jest apel inteligencji bielskiej, która domagała się zniesienia stanu tymczasowej administracji kościelnej za ziemiach zachodnich. Komisja Katolicka działająca przy Powiatowym i Miejskim Komitecie Obrońców Pokoju postanowiła zareagować. Po wysłuchaniu referatu ob. Smolana na wniosek ob. Czumy zebrani zredagowali odezwę, w której czytamy między innymi: My inteligencja pracująca, działacze społeczni i katolicy w Bielsku i powiecie bielskim (...) Zwracamy się do episkopatu o spowodowanie u właściwych czynników, aby zlikwidowały stan tymczasowości w obsadzie stanowisk kościelnych na Ziemiach Zachodnich i ustanowiły stałą administrację kościelną. Ten apel jest o tyle ważny, że na każdej pierwszej stronie pojawia się artykuł o zbrodniczej działalności Watykany, biskupów i oczywiście księży...

Ci wredni imperialiści...
 
Drugim tematem jeszcze bardziej eksponowanym była wojna na półwyspie Koreańskim. Tu jednak czynniki ideologiczne protestowały i ukazywały dobre działania wojsk Ludowych i okrutny imperializm żołnierzy amerykańskich. Natomiast ludność miasta została zaprzęgnięta jedynie w pomoc dla dzieci koreańskich. Pracownicy Państwowego Teatru Lalek 13 stycznia zorganizowali imprezę artystyczną z której dochód przeznaczyli na ten cel. Wydział Kulturalno- Oświatowy przy Powiatowej Radzie Związków Zawodowych zorganizował cykl imprez za symboliczną opłatą. Komitet Obrońców Pokoju w Białej zorganizował zbiórkę młodzieży. Pierwsze miejsce zdobyła grupa młodzieżowa w składzie: Genowefa Getler, Alfreda Beresówna i Władysław Niemczyk. W miasto ruszyły 204 „trójki pokoju”. Wspomniane trójki do 24 stycznia zebrały: ponad 7000 złotych oraz około 1000 sztuk odzieży. Znajduję się tutaj ponad 150 sztuk odzieży nowej. Spośród innych ważnych pozycji należy wymienić: 60 sukienek dziecięcych, 20 płaszczyków, 30 par bukiecików, 10 kurtek, 4 nowe kożuszki, 56 kombinacji dziecięcych , 60 swetrów. Pobliska cukrownia w „Chybiu” przekazała 500 kg cukru. Zbiórki przeprowadzono we wszystkich szkołach.
Tak w dużym skrócie wyglądało, patrząc przez pryzmat komunistycznych relacji,  życie pierwszym miesiącu wspólnego istnienia na terenie połączonego miasta.  




Na marginesie wydarzenia w Polsce i na świecie:

8 stycznia nastąpiło upaństwowienie aptek.

Sejm uchwalił ustawę o oby­watelstwie polskim, która odznaczała się skrajnym rygoryzmem - m.in. ar­bitralnie pozbawiała obywatel­stwa setki tysięcy Polaków, którzy w wyniku powojennych zmian gra­nic znaleźli się w obrębie ZSRR.

18 stycznia nastąpiło zniesienie święta 3 Maja.

28 stycznia w ramach walki z Kościołem władze państwowe odsunęły mianowanych w 1945 roku  przez kardynała Augusta Hlonda, administratorów apostolskich w Olsztynie, Gdańsku, Gorzowie, Opolu i Wrocławiu, pod pozorem likwidacji tymczasowości administracji kościelnej na Ziemiach Odzyskanych.

W tym samym czasie w USA- zdaniem komunistów  pogrążonej w nędzy i ubóstwie- przeprowadzono pierwszą emisję telewizji kolorowej.


środa, 20 stycznia 2021

Bielsko-Biała ma wspólnych 70 lat cz. 6 Styczeń 1951- Sesja zjednoczeniowa

 Połączenie potwierdzone na sesji Miejskiej Rady Narodowej dla RM



Decyzje o zjednoczeniu miasta, które zapadły w Warszawie musiały zostać zrealizowane na miejscu w terenie. Trzeba było przecież powołać wspólne władze.
Po długich przygotowaniach nadszedł w końcu pamiętny 20 stycznia 1951 roku. Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Bielsku zarządziło w związku z uroczystością obowiązkowe udekorowanie wszystkich domów obowiązujące do 22 stycznia, jak również to, że po uroczystej sesji nastąpi złożenie kwiatów pod pomnikiem bohaterów radzieckich poległych w walce o oswobodzenie obu miast.
Pierwsza tzw. zjednoczeniowa sesja Rady Miejskiej odbyła się 20 stycznia w Strzelnicy (dzisiejsze BCK-JK). W prezydium zasiedli dr Tadeusz Karolini i Jan Grajcarek. Pracownicy i radni obu miast stanowili grupę 120 osób, a do tego delegacje rad zakładowych, przedsiębiorstw, delegacje szkolne, sportowe w liczbie 380 osób. 



Uroczystą sesje po hymnie państwowym rozpoczął Bolesław Jaszczuk, przewodniczący Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach. W pierwszych słowach swojego przemówienia zwrócił uwagę na ważność tego  dania jako chwili historycznej i przełomowej w dziejach tych dwóch miast połączonych w jedno miasto Bielsko-Biała. Od chwili tej winien zaniknąć antagonizm między ludnością jednego miasta, a drugiego co ujemnie oddziaływało na całokształt gospodarki. (...) Obywatel Przewodniczący W.R.N wspomniał nadto jak długo walczyła ludność obu miast o złączenie się, jak długo trwały pertraktacje i spory w tym przedmiocie a tylko śmiało rzec można przez rząd sanacyjny, przez jednostki kapitalistyczne, którym zależało na tem aby wyniki z pracy robotników, dochody i bogactwo zostawały w ich rękach. (...) Na połączeniu tym zyska przede wszystkim klasa robotnicza ponieważ teraz będzie łatwiej rozwiązywać zagadnienie kulturalne, oświatowe, mieszkaniowe. Słowa te spotkały się z głośnymi klaskami.
„Trybuna Robotnicza” zamieściła duży artykuł na ten temat pt. „Nowe 60-tysięczne miasto przemysłowe Bielsko-Biała uroczyście włączone do woj. Katowickiego”. W relacji czytamy m.in: Dzień 20 stycznia 1951 roku, w którym nastąpiło uroczyste połączenie Bielska i Białej Krakowskiej, przeszedł w wyjątkowo uroczystym nastroju. (...)Na sesji tej ustalono urzędowe brzmienie nowego 60-tysięcznego miasta województwa katowickiego, które odtąd nazywać się będzie Bielsko-Biała. Bielsko-Biała tworzyć będzie odrębny powiat miejski.
Nowo wybrana Miejska Rada Narodowa Bielska-Białej reprezentuję szeroki wachlarz polityczny i społeczny grupując aktywistów partyjnych, związkowych i społecznych obu połączonych miast. W MRN zasiada z ramienia PZPR 10 radnych, SD –4, ZSL – 3, PRZZ –19, ZMP –4, LK –2, a następnie po jednym przedstawicielu z takich masowych organizacji jak Związek Bojowników o Wolność i Demokracje, Liga Lotnicza, Tow. Przyjaciół dzieci, Tow. Przyjaźni Pol-Radzieckiej Liga Morska i Z „SCH”. Ogółem zasiada w MRN 48 radnych.

Komentatorzy życia w stalinowskiej Polsce podkreślali, że ówczesna demokracja nie miała nic wspólnego z wolą ludu. Normalnie w takich okolicznościach zostały by rozpisane nowe wybory, jak by nie było do władz nowego miasta. Jednak ówczesne elity postanowiły nie zostawiać tej ważnej kwestii ślepemu losowi czyli woli ludu, lecz postanowiły same podzielić się władzą. I tak na dobrą sprawę o kształcie nowej wspólnej Rady Miejskiej zadecydowała narada porozumiewawcza Partii Politycznych i Organizacji masowych, która odbyła się 10 stycznia. Tam ustalono, że nowych radnych będzie 48. Z ramienia PZPR weszli: Franciszek Niedziółka, Ludwik Czaderna, Stanisław Kruczek, Władysław Skrzela, Stanisław Klimczak, Rudolf, Pławecki, Anastazja Handzlik, Jan Bajerski, Władysław Gąsior.
Z ramienia Stronnictwa Demokratycznego: Jan Serafin, Kazimierz Kopczyński, Maria Perlik, Józef Szpyra.
Z ramienia Stronnictwa Ludowego: Marian Gołębiowski, Andrzej Sidzina, Tomasz Zawada.
Z ramienia Powiatowej Rady Związków Zawodowych: Jerzy Niemiec, Władysław Maślanka, Władysław Kierpiec, Maria Cykman, Antoni Łącki, Anna Kaps, Stanisława Konior, Michał Adamus, Julian Worek, Anna Łazarowicz, Piotr Niedzielski, Józef Pietraszko, Stanisław Szal, Andrzej Szubert, Franciszka Kwaśna, Stefania Staszowska, Jan Walczak, Jan Kozak, Jan Jurasz.
Z ramienia Ligi Kobiet: Rozalia Porębska, Anna Kuczewska.
Z ramienia ZMP: Władysław Gradek, Ferdynad Martynowicz, Edmund Nowak, Stanisław Pietraszko.
Związek Bojowników o Wolność i Demokracje reprezentował Leon Lifsches, Ligę Lotniczą Włodzimierz Humen, a Towarzystwo Przyjaciół Dzieci Jan Warzecha. Z ramienia Towarzystwa Przyjaźni Polsko Radzieckiej Józef Płonka, z Ligi Morskiej Jan Zając Ze Związku Samopomocy Chłopskiej Władysław Drożdż.
Przewodniczącym  MRN Bielska-Białej został wybrany Tow. Franciszek Niedziółka, zastępcą przewodniczącego  tow. Władysław Gasior, sekretarzem tow. Ludwik Czaderna, a członkami Prezydium MRN: ob. Dr. Tadeusz Karolnik i Jan Grajcarek. 



Po wyborze nowy przewodniczący Franciszek Niedziółka wyraził nadzieję: że społeczeństwo naszego nowego miasta w zrozumieniu potrzeb Rządu Ludowego i klasy robotniczej jeszcze większy wzmoże wysiłek nad realizacją planu 6-letniego, planu budowy socjalizmu i pokoju na świecie.   
W ślad za tymi słowy zostały złożone zobowiązania,, które zapisano w protokole. Społeczeństwo byłego miasta Białej z wielki uznaniem wita ten nowy dorobek socjalistycznej, pokojowej polityki naszego Rządu. Ufajmy, że oba te miasta, których struktura gospodarcza natury swej jest jednolita złączone się w jeden organizm realizować będą jeszcze lepiej niż dotychczas szczytne zadania Planu 6-letniego, idąc wspólnie ramię przy ramieniu pod kierownictwem Partii i jednego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej ku szczęściu mas pracujących, ku lepszym promiennym dniom, którym na imię „Socjalizm”
. Podobne w duchu deklaracje złożyli sportowcy zrzeszeni w szeregach Związkowego Klubu Sportowego „Stal”. Po odśpiewaniu Międzynarodówki udano się pod pomnik Wdzięczności Armii Czerwonej, gdzie złożono wiece. Jak widać nadbudowa zostało mocno podkreślono.